مىكنند ، وارد نيست : - « ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى » ؛ « 1 » - « فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً » ؛ « 2 » - « لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ » ؛ « 3 » كه استناد به اين آيات از باب استدلال به مورد اختلاف بر چيزى كه بيگانه و بىربط به نزاع است مىباشد ؛ زيرا آيهء اول اشعار دارد به اين‌كه آنها مورد پرستش واقع مىشدند در حالىكه شخص توسل جوينده به عالم ، او را عبادت نمىكند بلكه معتقد است او به‌واسطهء علمش نزد خداوند مزيتى دارد كه اين امر ، موجب توسل گرديده است . در آيه دوم نيز خواندن همراه با خدا مطرح گرديده است در حالىكه متوسل به عالم فقط خدا را مىخواند و توسل او درواقع به عمل صالحى است كه برخى بندگان انجام مىدهند مشابه توسل آن سه تن كه زير صخره گرفتار آمده بودند به عمل صالحشان . و در پاسخ به استنادكنندگان به آيهء سوم نيز بايد گفت اشخاص مذكور در آيه ، كسانى را

--> ( 1 ) . زمر : 3 ؛ ما آن بت‌ها را نمىپرستيم مگر براى اين‌كه به نيكى ما را به خداوند مقرب سازند . ( 2 ) . جن : 18 ؛ همراه خدا هيچ فرد ديگرى را نخوانيد . ( 3 ) . رعد : 14 ؛ دعوت حق اختصاص به خدا دارد و كسانى كه جز او را مىخوانند هيچ حاجتى از آنها اجابت نشود .